Er bestaat een stille verwachting dat een uitvaart vooral troostrijk moet zijn. Zacht, afgerond, met de juiste muziek op het juiste moment. Maar rouw laat zich niet regisseren. Wat een afscheid wél kan doen, is ruimte maken: voor het verhaal, voor de tegenstrijdigheid, voor het onaffe.
Een leven is niet één zin
Mensen zijn zelden eenduidig. Iemand kon warm zijn én onbereikbaar, grappig én streng. Wanneer een toespraak alleen de mooie kant belicht, herkent niemand in de zaal de persoon die er lag. Ik zoek juist naar de volledige mens — met tederheid, maar zonder te poetsen.
Stilte is ook tekst
Niet alles hoeft ingevuld. Een pauze, een gedicht van vier regels, een moment waarin alleen de wind hoorbaar is: dat draagt vaak verder dan twintig minuten woorden. Ik schrijf daarom zo veel mogelijk weg wat niet nodig is.
De familie is de auteur
Ik spreek de woorden uit, maar het verhaal is van u. Daarom leest u alles vooraf, mag u alles wijzigen en bepaalt u wat er niet gezegd wordt. Er komt nooit iets in de tekst dat u niet kent.
Lachen mag
De mooiste momenten ontstaan vaak wanneer een zaal opeens gniffelt om een herkenbare eigenaardigheid. Dat is geen breuk in het verdriet — het is het bewijs dat iemand echt geleefd heeft.